‘Onder Cover’ 17 oktober 2012 (eerste item t.e.m. 4’13″)

Echter – Column J. Eynikel
twitter: @jochanantweets

Prof.em. Luk Bouckaert schreef n.a.v. het openingsevenement van de MvdS op 01/10/2012 een cursiefje over echtheid. U vindt hier de volledige tekst:

‘Echt’ – L. Bouckaert

Op een heel elegante manier beschrijft Guillaume Van der Stighelen hoe hij het verschil tussen echt en onecht leerde kennen. Zijn vertrouwen in het zoeken is alleszins groter dan die in het vinden. Van der Stighelen groeide op in de jaren zestig en die tijdgeest gaf zijn verlangen naar authenticiteit vleugels. “Ik zou het echte van het onechte kunnen scheiden zodat wij, de mensheid dus, zouden kunnen ophouden met altijd maar te zoeken naar de waarheid en ons eindelijk bezighouden met wat echt telde. De liefde.” Hij wilde echte dingen doen, voelen en maken. Tot hij als reclamemaker ontdekte dat mensen er geen enkel probleem mee hebben om illusies te consumeren.’

Lees hier het volledige interview met Guillaume in het Welzijns- en gezondheidsmagazine Weliswaar.

—

‘Oktober. Maand van de nevelsluier en de herfstdraad. En de spiritualiteit. Voor de tweede editie van het feestelijke evenementencluster ‘Maand van de Spiritualiteit’ werd voormalig reclamemaker Guillaume Van der Stighelen gevraagd een essay te schrijven: ‘Echt’ (Lannoo) is een verkenning van ons aller omgang met authenticiteit.’
Lees hier de volledige recensie in HUMO

—

‘Getriggerd door een tweet van Steven Van Belleghem googelde ik op “echt guillaume van der stighelen” en belandde in de Lannoo e-shop. Kostprijs € 10, exclusief € 2,50 verzendkosten. Daar scheurt niemand zijn broek, rok of kleedje aan… Maar toen interageerde de auteur via datzelfde medium. Zijn verduidelijking luidde dat het om een essay ging, geschreven naar aanleiding van de Maand van de Spiritualiteit. Brrr… Horror! Snel verwijderde ik het boek uit mijn elektronische winkelmandje.
Diezelfde avond zit Guillaume Van der Stighelen in De Kruitfabriek en tegen in het bijzonder mijn verwachting in aanhoor ik een gesprek wars van zweverigheid. Het gaat over plastic bloemen en tomatensaus uit bokalen. Lieven Scheire blijkt fan. De volgende ochtend bestel ik “Echt” alsnog…’
Lees hier de volledige door Elise DESCAMPS

—

‘Ik heb even geaarzeld of ik het boek van Guillaume Van Der Stighelen wel zou kopen. Wat gaat een reclameman me nu diets maken over het onderwerp. Maar ik had ongelijk : dit is een écht boek. Echt waar !  ’Echt’ vind ik ook zo’n veel mooier woord dan ‘authenticiteit’.
Van Der Stighelen vertelt een stukje van zijn leven en filosofeert en cours de route over wat echt belangrijk is. Een ware eyeopener.‘
Lees hier de volledige aanbeveling van Jean Philip DE TENDER

Het gedeelte over het essay begint in deel twee, maar het zou zonde zijn om het interview slechts gedeeltelijk te beluisteren. Zet een kopje twee en laat je inspirereren en ontroeren door dit prachtige gesprek.

Het interview is hier te herbeluisteren.

Vorig jaar vroegen we een aantal bekende en minder bekende figuren wat hen bezielt. U vindt hieronder de interviews terug.

Wat betekent spiritualiteit voor u?
Soms zijn er in het leven ongrijpbare momenten waarin je voelt dat je voor een mysterie staat. Het gaat dan in de eerste plaats om de grote scharniermomenten in het leven zoals geboorte of sterfte. Die momenten hebben me altijd sterk aangegrepen. Je voelt je dan als het ware met de rug tegen de muur staan omdat je er noch met je verstand, noch met je emotie echt bij kunt. Mijn moeder is in mijn armen gestorven. Rationeel is dat een heel sterk moment, want ik was aanwezig bij het heengaan van de persoon van waaruit ik geboren ben. Maar als concrete ervaring is het te groot om het echt te bevatten. Voor mij zijn dat spirituele momenten waarbij je met het mysterie van leven en dood in aanraking komt. Ze doorbreken het dagelijkse bestaan omdat onze woorden en zelfs onze emoties er te kort schieten.

Speelt spiritualiteit ook in het dagelijkse leven een rol voor jou?
Ja, naast die grote momenten zijn er ook de kleine momenten in het leven waarbij je ervaringen, ontmoetingen, inzichten opdoet die eveneens ontsnappen aan de rede. Via de omwegen van kunst, muziek of natuur kan je in kleine momenten ook in aanraking met het mysterie van het leven. Ik heb een hectisch leven: een drukke job met veel reizen en een groot gezin met een druk huishouden. Als ik dan vakantie neem, zoek ik bewust de stilte van de natuur op. Ik put daar niet alleen rust uit voor mijn gemoed en geest, maar ik val er ook helemaal bij stil. Het is bijna niet in woorden te vatten, maar in de natuur kan ik sterk gegrepen worden door het ongrijpbare. (Lacht)

Wat bezielt u in uw job als reportagemaker en journalist? Bijvoorbeeld voor het maken van ‘In Godsnaam’
Een vriendin vroeg me ooit “wat blijft er over als je alles wat niet essentieel is, alles wat franje is, weglaat?” Wel, dát is de vraag die me drijft! Het antwoord op die vraag is voor mij: het verlangen naar zin. Het is het meest essentieel menselijke. En dus ben ik heel erg gefascineerd door religie en godsdienst. Niet onmiddellijk omdat ik mezelf als zo gelovig beschouw, maar wel omdat ik geraakt wordt door mensen die oprecht op zoek zijn naar antwoorden in het religieuze.

Waarvan komt die fascinatie?
Ik ben ongetwijfeld een product van het milieu waarin ik geboren ben. Ik ben geboren in een katholiek gezin in een katholieke maatschappij, en opgegroeid in een generatie die niet meer wou meestappen in het ‘oude systeem’. Die generatie zette zich zeer sterk af tegen alles wat met de kerk en godsdienst te maken had. Ik heb dat ook gedaan, zeker de tegen instituten en de dogma’s. Maar ik ondervond ook dat hoeveel je ook overboord gooit: de essentiële vragen blijven bestaan. Voor mij zijn er drie grote zingevingsvragen: waarom leven we? Waar komen we vandaan? En waar gaan we naartoe? Alle religies gaan hierover en vroeg of laat word je met deze vragen geconfronteerd of je nu gelovig bent of niet. Sommige mensen gaan in godsdienst op zoek naar antwoorden, anderen zoeken een eigen persoonlijk antwoord. Door in aanraking te komen met verschillende culturen merk ik dat die antwoorden cultureel sterk verschillen. En dat fascineert me mateloos! Vooral wanneer ik mensen mag ontmoeten die heel oprecht naar een invulling van die essentiële vragen zoeken. Die wijze mensen ontmoet ik zowel in mijn werk- als mijn privéleven. Soms zijn dat heel religieuze mensen, soms niet. Maar het zijn mensen die deze vragen onder ogen zien en me daarom inspireren in wat ik doe.

Voor uw reportages in de reeks ‘In Godsnaam’, waarvan u binnenkort een tweede reeks maakt, kwam u voortdurend in aanraking met spirituele tradities en getuigenissen. In welke mate beïnvloedde dat uw persoonlijke kijk op spiritualiteit?
In Godsnaam was een journalistiek project, maar ook een persoonlijke zoektocht. De grote levensvragen dreven mij altijd al, en dus ook bij het maken van deze reeks. De eerste reeks belichtte vooral de manier waarop de 5 grote wereldgodsdiensten – Jodendom, Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme – daar een antwoord op bieden. Soms kon ik heel teleurgesteld zijn in de antwoorden, bijvoorbeeld omdat ik er geen wijsheid vond, maar enkel waanzin. Maar soms verwachtte ik waanzin en leegte en vond ik er persoonlijk ook wijsheid.

Hebt u het gevoel dat er terug interesse is voor spirituele thema’s? Een reeks over religies maken in het commerciële medialandschap is vandaag de dag toch niet evident?
Tot een paar jaar geleden ondervond ik dat er een gigantisch taboe rust op zingevingsthema’s.  Ik heb voor de geschreven pers gewerkt en ben dan naar de televisie overgestapt. Regelmatig stelde ik voor om iets rond religie te doen. Heel vaak kreeg ik dan de reactie “Zijde gij zot?! Dat interesseert geen kat, dat willen de mensen niet!”. Toen ik dan met het idee voor In Godsnaam kwam aanzetten, veranderende dat naar “ja, waarom niet?”.

Hoe komt dat denk je?
God weet waarom! (Lacht) Ik denk het afschudden van het katholieke verleden daar mee te maken heeft. De katholieke kerk domineerde tot de jaren ’60 alles, daarna ontstond een steeds groter wordend blok dat zich daar tegen afzette. Er werd meer en meer in clichés gedacht waarbij religie wordt beschouwd als iets voor domme mensen. Alsof godsdienst er enkel is voor wie niet beter weet of onderontwikkelden. Dat sloeg zo ver door dat alles wat met religie of zingeving te maken heeft, werd geweerd en daar heeft Vlaanderen misschien wel een kater aan over gehouden. Nu is er toch meer en meer een kentering in de openheid over spiritualiteit of religie.

Geloof je in God?
Ik hoop – en ik weet dat het een cliché is – dat er een God bestaat. Maar dat is iets anders dan geloven dat Hij bestaat. Als God bestaat, zou Hij het lijden een zin kunnen geven. Het zou me troost bieden te weten dat het lijden niet zinloos is. De meeste wereldgodsdiensten willen trouwens een perspectief bieden waarin het lijden een zinvolle plaats heeft. Ik merk dat gelovigen troost ervaren in het geloof in God. Daarom verlang ik ook soms naar het bestaan van een God. En toch, troost vind ik dan ook weer in het leven. Wanneer ik dierbaren verlies, ervaar ik naast een groot verdriet toch ook telkens weer een troost. Maar om dat God te noemen… daarvoor ben ik in de verkeerde tijd geboren denk ik. Je moet ook zo denken: moesten de meisjes die decennia geleden intraden in het slotklooster van Brecht nu geboren zijn, waren ze niet ingetreden. Er treden daar geen jonge mensen meer in. Dat doet me toch ook de relativiteit van bepaalde religieuze beleving inzien.

Wat betekent vertrouwen voor u?
Ik vertrouw op mijn partner en mijn kinderen, mijn intuïtie, mijn vrienden, mijn collega’s… Maar dat is nog iets anders dan een basisvertrouwen denk ik. Ik sta met vertrouwen in het leven door de opvoeding die ik gekregen heb. Ik probeer dat ook door te geven aan mijn kinderen. Professioneel vertrouw ik op het contact tussen mensen. De reeks In Godsnaam is volledig gebaseerd op vertrouwen. Het vergt heel wat vertrouwen om mensen over zulke thema’s hun ziel te laten blootleggen.

Hoe creëer je dat vertrouwen?
Door jezelf ook bloot te geven – je krijgt wat je geeft en vice versa – door eerlijk en open te communiceren over wat we willen en door met hen mee te leven. We maken niet louter een interview van vraag en antwoord. We vragen die mensen om mij mee te nemen in hun leefwereld. Ik moet daar dan ook voor open staan, ondanks al mijn vragen en twijfels. Op dat moment mag ik mij niet boven hen zetten als de kritische journalist. Ik moet vooroordelen en weerstanden opzij kunnen zetten om echt te begrijpen waarom mensen bepaalde levenskeuzes maken. Vanuit mijn nieuwsgierigheid wil ik echt iets ervaren van hun spiritualiteit. Ik doe dan ook alles mee. Door die combinatie van journalistieke interesse en persoonlijke nieuwsgierigheid en openheid creëren we toch een vertrouwensbasis.

Toen we Stef voor zijn concert backstage opzochten, lag hij relaxt in een sofa een boek te lezen. We herkenden hem meteen aan zijn klare blik, maar moesten even wennen aan de schelmachtige rossige beharing op zijn kaak. Hij veerde energiek recht, deed meteen een vestje aan over zijn groene pull en vroeg waar we de foto zouden maken. Ik wenste hem eerst en vooral proficiat met zijn vijftigste verjaardag die week, maar hij wuifde de felicitaties weg: ” Ik ben niet zo gesteld op het vastpinnen van feestelijke momenten, dat heb ik al van tijdens mijn schooltijd. Ik was altijd het jongetje dat in de vakantie verjaarde, en ja, dan waren er geen vriendjes om mee te vieren, maar erg heb ik dat nooit gevonden. Voor mij is altijd alles in evolutie, die mijlpalen hoeven zo niet. Mijn vrouw heeft dat veel meer, die probeert de momenten vast te houden, te fixeren.” Na nog wat koetjes en kalfjes over de ongunstig gestemde weergoden gaan we aan de slag . Hij heeft de dag ervoor in Bloemendaal een zonovergoten concert gespeeld, en maandag vertrekt hij weer naar Zuid-Afrika. Wat zal hem de regen deren? Ik laat hem de eerste resultaten van de fotoshoot zien. Als blijkt dat het vestje toch niet zo fotogeniek staat, doet hij het even gezwind weer uit. Mooi, vindt hij van de volgende portretten, “ik vind foto’s waar ik ongenaakbaar op sta de beste.” “Dat treft”, zeg ik, “dat is precies wat ik zoek”, en ik neem de finale foto. De blauwe heldere ogen spatten van het schermpje van mijn fototoestel af.

Stef Bos: een charmante en vriendelijke, beetje afstandelijke man, immer op zoek naar een houding en naar de juiste woorden. (BR)

Wat betekent spiritualiteit voor u?
Spiritualiteit is voor mij het bewustzijn dat ik een deel ben van een groter geheel. In de meest concrete zin omdat ik een schakel ben in een keten van voorgeslachten en nageslacht. Mijn lichaam alleen al is een genetische puzzel opgebouwd in het verleden. Mijn zogenaamde ‘ik’ is maar een klein onderdeel daarvan, de rest is soms kenbaar (mijn recente voorouders) maar grotendeels ook onkenbaar… in dat deel ligt het spirituele voor mij.

Wat inspireert u in uw leven als artiest?
Ik haal mijn inspiratie uit woorden, beelden, mensen die me raken. Ik laat me erdoor verwonderen wat zowel tot inzichten als tot uitzichten leidt. Toen ik vanochtend vroeg in Kaapstad landde en de bergen, de zee zag in de opgaande zon komt datzelfde gevoel naar boven. Ik kijk er naar met verwondering en het idee dat ik een deel uitmaak van die schoonheid omdat ik het kan waarnemen.

Waarop vertrouwt u in het leven?
Dat alles goed komt. Een gouden spreuk van mijn moeder die gebouwd is op optimisme.

Wat betekent spiritualiteit voor u?
Ik kan heel geïnspireerd geraken door de woorden van mensen. Mensen die hun ideeën op een bezielende manier kunnen verwoorden inspireren me. Zo werd de keuze van mijn man (nvdr. Ronald Verhaegen, radiopresentator Studio Brussel) en ik om kerkelijk te trouwen en onze dochter te dopen sterk bepaald door de kennismaking met priester Johnny De Mot. De manier waarop die man praat, hoe hij zijn ideeën verwoordt: ik kreeg echt het gevoel van “die man is echt wijs!”. Wanneer hij sprak tijdens onze huwelijksceremonie voelde je dat er iets hogers’ is wat hij aanwezig bracht. Spiritualiteit is voor mij een beetje die verbondenheid tussen het menselijke en het hogere.

Beschouw je jezelf als gelovig?
Het hangt er van af wat je er mee bedoelt. Er zijn natuurlijk de typische eerste geloofservaringen: ik kom uit een klein dorp, gelovige grootouders, ben gedoopt, ging naar een katholieke school… Maar ik denk: op welke manier dan ook ga je later al dan niet zélf wel op zoek naar ‘je geloof’. En dat is dan heel persoonlijk.

Wie of wat inspireert je dan persoonlijk?
Wie me het meest inspireert, zijn de mensen om me heen. Bijvoorbeeld mijn man. Ik kende hem eerst van op de radio en vond dat hij de dingen op een toffe manier kan zeggen. Ik kende dus eerst zijn manier van spreken voor ik hem als persoon kende. Door naar hem te luisteren, ontstond er een ‘klik’ en geraakte ik in hem geïnteresseerd, zeg maar.

Wat bezielt je in je werk als radiopresentator?
Het interview! Daarin beleef ik de inspiratie van woorden het meest. Ik luister gewoon echt graag. Ik kan heel opgewekt zijn als ik thuiskom na een interview en het gevoel heb van “Tiens… zo had ik het nog niet bekeken”. Het er gaat niet om of het gesprek interview-technisch geslaagd is, maar of er iets blijft hangen. Zo deed ik voor Studio Brussel eens een lang interview met Lieve Blancquaert over haar relatie met Nic Balthazar. Ik vroeg haar wanneer ze het gevoel had dat het goed zat met hem en ze zei “wanneer ik voelde ‘hey, dat zou ook een goede papa kunnen zijn’”. Die woorden bleven in me doorwerken en nam ik mee naar huis. Het kunnen dus kleine dingen zijn die me bezielen. En niet alleen in mijn werk. Ook in gesprekken thuis, in de kerk, op straat. Woorden die blijven hangen, waar je kippenvel of zelfs tranen in de ogen van krijgt. Zeker als je zwanger bent! (lacht)

Wat betekent vertrouwen voor je?
Vertrouwen is je durven open stellen voor anderen en voor jezelf, in de eerste plaats door te luisteren, ook naar jezelf. Als je diep genoeg in jezelf kijkt, vind je meestal het antwoord dat je zoekt, maar daar is wat durf en openheid voor nodig.

Hoe doe je dat?
Door tijd te nemen om stil te staan. Ik heb een periode echt geleefd voor mijn werk. Ik deed dat enorm graag: radio maken van ’s morgens tot ’s avonds, steeds nieuwe dingen uitproberen, concerten gaan bekijken. Maar ik stond nooit eens stil waardoor ik een soort van ‘djoef’ kreeg. Ik voelde me niet meer zo goed in mijn vel. Ik heb toen ontdekt dat het nodig is om af en toe stil te staan bij wat je aan het doen bent en je af te vragen “Is dit wel de manier waarop ik wil leven/werken?” Door tijd en afstand te nemen tegenover de dingen die je doet, kan je ze op een rijtje zetten en ontstaat er ruimte voor jezelf. Als ik ga slapen overloop ik in bed nog even de dag . Dan zet ik even alles op een rijtje en ga ik op zoek naar wat voor mij echt belangrijk is. Het lijkt een beetje op een schietgebedje, maar dan anders. Ook dat is spiritualiteit voor mij.

We ontmoeten musicus en (voormalig) concertpromotor Paul Ambach (°1948), beter bekend als Boogie Boy, op het stijlvolle zonnig terras van zijn riante villa in een mondaine buurt van Wilrijk. Paul zie onmiddellijk toe om ons te vertellen wat hem bezielt in zijn leven. En dat toont zich ook in het interview. De musicus vertelt als een razende, onderbreekt zijn verhaal regelmatig om wat kunstwerken te tonen die zijn ietwat chaotische gedachten verbeelden, door aan zijn piano een stukje voor te spelen of zijn vrouw erbij te halen: “vertel eens hoe diep ik geraakt kan zijn door muziek, Patsy?”. Voor ons zit een man bij wie de passie voor muziek, en vooral voor de blues, ervan af spat.

Wat betekent spiritualiteit voor u?
Ik begrijp spiritualiteit als de drive in mijn leven, de passie die me van binnenuit voortdrijft in alles wat ik doe: als musicus, als zakenmens, als familielid, als Paul Ambach. Voor mij heeft spiritualiteit veel te maken met emotie. Door emotie voel ik me aangetrokken tot wat buiten me ligt bvb. muziek of andere mensen. Op die manier verbindt de emotie me met de wereld om mij heen. Spiritualiteit is heeft dus ook te maken met connectivity: een verbondenheid die het brandend vuur in mij met de buitenwereld verbindt.

Was is de bron van die drijfveer?
De bron van spiritualiteit ligt in mezelf. Maar ze is meer dan mezelf als individueel persoon! Ze begint bij het verleden dat ik in me meedraag en die als een soort rode draad doorheen het leven van mijn voorouders, van mij en nu ook van mijn kinderen loopt. Ik heb het over de geschiedenis van het joodse volk, de Holocaust, de vlucht van mijn familie voor het nazi-regime naar Griekenland, Turkije en België. Dat leeft ook in mij, vooral in mijn muziek. Maar ook in mij als persoon. Ik ben een zoon van een Griekse moeder en een Poolse vader die heel wat gereisd hebben wat zich bijvoorbeeld uit in mijn talenkennis. Mijn extraverte karakter vind ik terug in het zuiderse temperament van mijn moeder. Mijn voorliefde voor de muziek en interesse voor spiritualiteit heb ik van mijn vader die een begenadigd operazanger was en diepreligieus werd opgevoed.

Beschouwt u zichzelf als religieus?
Ik ben niet religieus. Religie heeft voor mij te maken met het opleggen van regels, met dogma’s. Spiritualiteit heeft te maken met wat me van binnenuit drijft. Wat van binnen komt is authentieker, nl. de bron van mijn emoties, mijn drive en mijn passies. Vooral die voor de muziek.

U verbindt spiritualiteit heel vaak met muziek. Wat is de relatie tussen die twee?
Muziek is voor mij emotie. Muziek is niet zomaar een liedje zingen, het is een boodschap overbrengen, het is iets voelen, je laten aantrekken, gepakt worden door iets tot in het diepste van jezelf. Het gaat om het vinden van de soul (bezieling), van helemaal in de ban zijn. En dat is iets spiritueels. Spiritualiteit is iets wat overvalt en toch van binnenuit lijkt te komen, in de emotie van het moment. Bijvoorbeeld wanneer ik luister naar joodse muziek in de synagoge. Dan ervaar ik in die muziek hoe de ziel van het joodse volk in mij schreeuwt, met alle ellende die erbij hoort. Op dat moment leeft de Holocaust ook emotioneel door in mij. Ik ben ervan doordrongen op dat moment. Het voelt alsof ik er iets van mijn spirituele identiteit in herken. Het zijn oprechte emoties die iets opwekken en dat is voor mij het verschil met godsdienst waarbij een instituut je bepaalde emoties of ideeën probeert op te leggen.

Wat bezielt je zo in de muziek?
Ik heb een mystieke vorm van muziek maken. Ik wil diep gaan en bezieling, soul, in mijn muziek leggen. Dat probeer ik ook over te dragen aan mijn publiek bij het spelen van de blues. Maar wel met mijn handen, niet met een computer zoals in bij techno. Dat kan heel entertainend zijn, en daar is niets mis mee, maar computers hebben geen soul, ze brengen geen verhaal zoals het verhaal van de blues. God is a not a DJ, inderdaad! (lacht)

Spiritualiteit heeft voor mij te maken met een verbondenheid met andere mensen, niet met God. Door mijn muziek, de noten die ik speel, kom ik in contact met mensen en met het verleden van de muziek zoals de negro-spiritualiteit van de soul en de blues. In het elan van een optreden spreekt de ziel van de muziek en vinden we een gemeenschappelijke taal. Een concert is het delen van een moment en een emotie met je publiek, bijna als in een trance. Net zoals gelovigen in een kerk of een synagoge kunnen ervaren.

Het thema van de Maand van de Spiritualiteit is levensvertrouwen. Waarop vertrouwt u?
Ik vertrouw op de authenticiteit van spiritualiteit: nl. mijn intuïtie, mijn emoties, mijn 6de zintuig. Die laten me nooit in de steek. Zo kan ik in een jazz-concert een seconde voor de noot gespeeld wordt, de noot voorspellen! Of wanneer ik in het vuur van een optreden mijn microfoon opgooi zal die telkens op de tel van de volgende noot in mijn hand vallen. En weet dat ik niet kan tellen! Die feeling komt gewoon vanuit het diepst van mijn ziel. Als ik daar iets voel, is er geen twijfel.

Die intuïtie helpt me ook op zakelijk vlak: als ik voel dat er een klik is bij een groep, geef ik ze een kans en durf ik risico’s te nemen. Bijvoorbeeld toen in zee ging met The Dinasours: niemand geloofde erin, maar uiteindelijk traden ze op voor 60.000 man! Dat werkte gewoon! Enfin, spiritualiteit kan dus ook zakelijk succes brengen. Spiritualiteit gaat niet alleen over het hiernamaals, maar vooral over je drijfveer en je feeling in het dagelijkse leven. Voor mij is het een totaalverhaal: mijn geschiedenis , de passie voor muziek als Boogie Boy en mijn persoonlijk en zakelijk ‘zijn’ als Paul Ambach. It’s a one package!